TvOdnowa

Galeria

Czytania

Statystyki

Osób OnLine
20

Odwiedziło nas
1 592 959

Różaniec charyzmatyczny

02 lutego 2003
Czy modlitwa różańcowa może być charyzmatyczna

Bywa, że wchodząc w Odnowę i odkrywając osobiste spotkanie z Bogiem - ciesząc się darem uwielbienia i darem języków - jesteśmy skłonni do pewnego zaniedbania tradycyjnych form modlitwy. Różaniec, godzinki czy nawet modlitwa liturgiczna wydaje się nam w tym okresie czymś jałowym i pustym i z pewnością ustępującym spontanicznemu obcowaniu z Panem. Dopiero nieco później odkrywając niewystarczalność własnych słów wypowiadanych do Jezusa wracamy do tego, co sprawdzone jest wielowiekową mądrością Kościoła. Jeżeli pójdziemy za zachętą Maryi, odkryjemy być może, że różaniec jest czymś bardzo odpowiednim dla człowieka, który przeżył chrzest w Duchu Świętym.


   Różaniec charyzmatyczny

Czy różaniec może być uznany za charyzmatyczną formę modlitwy? To stwierdzenie nie zaskakuje osób zainteresowanych historią i metodami modlitwy. Różaniec, jeśli nie jest traktowany jak bezmyślny rytuał, wprowadza nas w modlitwę medytacyjną lub kontemplacyjną - podobnie jak modlitwa w językach lub "modlitwa Jezusa". Wszystkie te trzy formy modlitwy wykorzystują powtarzanie słów, co ma pomóc w przejściu od modlitwy słownej do modlitwy pozawerbalnej (modlitwy serca). Rozważanie różańca umożliwia medytację nie tylko dwudziestu tajemnic bliskich katolikom, ale całego bogactwa Pisma Świętego.


   Korzenie różańca

Już od momentu swojego powstania, od średniowiecza, różaniec - nazywany "brewiarzem ubogich" - wykazywał bliskie powiązania z Pismem Świętym. W społeczeństwie nie umiejącym czytać, w którym brak było powszechnego dostępu do Biblii, sznur "ojcze nasz" był używany do tego, by zachęcić świeckich do uczestnictwa w Liturgii Godzin. Odmawianie 150 "Ojcze Nasz" przeplatanych antyfonami do Psalmów, było uważane za substytut odmówienia 150 psalmów z Psałterza, a ponieważ psalmy były podzielone na grupy po 50, w ten sposób zostały również podzielone "ojcze nasze".


   Rozwój różańca

W miarę, jak Duch Święty kierował rozwojem różańca, dodano do psalmów wydarzenia z Ewangelii. Dzięki świętom Maryjnym, anty-fony Archanioła Gabriela i pozdrowienie św. Elżbiety stały się tak popularne, że szybko utworzyła się z nich modlitwa - "Zdrowaś Maryjo". Przyczyniło się do tego to, że wierni, kontemplując rozwój wydarzeń z Ewangelii, utożsamiali się z Maryją. Druga połowa "Zdrowaś Maryjo" została dodana dopiero w XVI wieku. W tym samym czasie "Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny na Królową Nieba i Ziemi" stało się tradycyjną piętnastą tajemnicą różańca w miejsce "Sądu Ostatecznego". W ten właśnie sposób rozwijał się różaniec. Jak widać, od początku znamionowała go wielka elastyczność. Ta elastyczność jest możliwa także i dziś. Możliwe są np. także nowe zestawy tajemnic różańcowych. (Co też uczynił Papież Jan Paweł II w liście apostolskim o różańcu "Rosarium Virginis Mariae".) Odmawiając różaniec mamy zwyczaj przechodzić od dzieciństwa Pana Jezusa do Jego męki, pomijając całą działalność publiczną. Tymczasem tu także zawarte jest wielkie bogactwo tematów do medytacji różańcowych.


   Twórcze podejście do różańca

Duch Święty może kształtować naszą pobożność różańcową w różny sposób. Prowadząc naszą medytację pomaga On nam łączyć tradycyjne doświadczenie różańca z otwartością na dowolne teksty Pisma Świętego. W ten sposób stajemy się jak ojciec rodziny w Ewangelii św. Mateusza 13,52, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy stare i nowe. Przykładem osoby łączącej w życiu modlitewnym rzeczy stare i nowe staje się Maryja. Magnificat (Łk 1 ,46-55) przystosowuje znaną modlitwę matki Samuela, Anny (1 Sm 2,1-10) do Jej własnej niepowtarzalnej sytuacji. Naśladujmy przykład Maryi, prosząc Ją o wstawiennictwo i wydobywając ze skarbca modlitwy rzeczy stare i nowe.


W jaki sposób możemy modlić się na różańcu w sposób charyzmatyczny? Oto kilka przykładów.

  1. Rozwijanie cyklu tajemnic różańcowych wokół modlitwy wstawienniczej. Jeżeli np.     modlimy się w intencji uzdrowienia, rozważamy tajemnice uzdrowienia, np. uzdrowienie     trędowatego (Łk 17,11), kobiety cierpiącej na krwotok (Mt 9,21), uzdrowienie paralityka     (Mk 2,1), niewidomego, na którego Jezus dwukrotnie nakładał ręce (Mk 8,25), kobiety     pochylonej od 18 lat (Łk 13,10) itp. Podobnie można czynić modląc się cyklem "wyzwolenia",     rozważając sytuacje, w których Jezus wyrzucał demony. Można też wykorzystać biblijne     przykłady pokory, posłuszeństwa lub cierpliwości. W każdym wypadku, niezależnie od     tego, czy modlimy się sami, czy we wspólnocie, trzeba prosić Ducha Świętego, aby     wskazał nam odpowiednie teksty biblijne do medytacji różańcowych.


  2. Modlitwa uwielbienia lub dziękczynienia oparta na wspólnym temacie. Tematem takim mogą     stać się np. "imiona Pana": Król Królów (Ap 17,14), Baranek Boży (J 1,29), Lew Judy     (Ap 5,5), Syn Człowieczy (Ap 14,14), Alfa i Omega (Ap 1,8). Pozwólmy na początku każdej     dziesiątki, aby spontanicznie pojawiło się w naszej świadomości jedno z imion Chrystusa     lub jeden z Jego tytułów, przywołajmy przez kilka chwil ten szczególny aspekt tajemnicy     Boga, a następnie podczas odmawiania danej dziesiątki skupmy się na adoracji. Pozwólmy,     aby Duch Święty objawiał nam głębokości Boga samego (1 Kor 2,10), byśmy mogli je     rozważać w czasie różańca.


  3. Włączenie w różaniec "tajemnic" swojego życia. Wielkiego znaczenia nabiera rozważanie     tajemnic różańca w łączności z "tajemnicami" - z wydarzeniami swojego życia. Matka     oczekująca na narodziny dziecka lub wychowująca dzieci może medytować biblijne sceny z     życia Maryi, ktoś, kto się raduje, wszystkie te słowa, w których mowa o radości     chrześcijańskiej, ktoś, kto smuci się po stracie ukochanej osoby zawsze może sięgnąć     po zestaw tajemnic opartych o własne doświadczenie Jezusa związane ze śmiercią tych,     których kochał, tak jak płacz po śmierci Łazarza (J 11,35), czy pragnienie udania się     na miejsce pustynne po śmierci swego kuzyna, Jana Chrzciciela (Mt 14,13) lub Jego     spotkanie z płaczącymi niewiastami Jerozolimy (Łk 23,28).


  4. Różaniec jako forma przygotowania do sakramentu pojednania. Przygotowując się do     sakramentu pojednania można rozważać tajemnice skruchy lub przebaczenia oparte na     słowach z Pisma Świętego: I Ja ciebie nie potępiam (J 8,11); Odpuszczone są jej liczne     grzechy, ponieważ bardzo umiłowała (Łk 7,47); Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co     czynią (Łk 23,34); Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją     (Iz 1,18). Te i inne słowa mówiące o przebaczeniu mogą doprowadzić nas do głębokiej     skruchy. Pomocna może być także przypowieść o synu marnotrawnym (Łk 15) i o roztropnym     rządcy (Łk 16). Św. Paweł w Liście do Filipian wzywa nas: w każdej sprawie wasze prośby     przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem! (Flp 4,6), byśmy     doświadczyli pokoju Bożego, który przewyższa wszelki umysł. Różaniec stanowi wielką     szansę takiej modlitwy pozwalając nieustannie zwracać się do Boga we wszystkich     sprawach, prosząc Go i dziękując za wszystko.



Nowe tajemnice różańca - Tajemnice światła
  1. Chrzest Jezusa w Jordanie

  2. Jezus objawia siebie na weselu w Kanie

  3. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia

  4. Jezus przemienia się na górze Tabor

  5. Jezus ustanawia Eucharystię

Tekst opracowano na podstawie artykułu Page'a Zyromski'ego "Charismatic Rosary"
(The Pocos Benedictine Newsletter) przetłumaczonego przez Zbigniewa Lityńskiego.

powrót